Bugün bir garibim.
unutamadığımız,kabuk bağlayan yaralarımız kanıyor gibi tekrar.
11 yıl önce bugün,tam bugün salı günü.
büyük bir sessizlikde yakalamıştı deprem bizi.
kıyamet kopmuştu sanki insanların bağırmaları,korkuları.
o gün herkez kendi canını kurtarmanın peşindeydi.
sanki güneş yeryüzüyle birleşmişti,kıpkırmızı bir alev vardı marmara denizini kaplayan.
aslında cok kücüktüm 5 yaşındaydım.
ama dün gibi hatırlıyorum o acı günü.
aylarca giremediğimiz evimizin catlaklarını.
günlerce dağda sabahlamamızı.
korku icinde bakan insanların gözlerindeki yaşı.
cok zor zamanlardı...
milyonlarca insan kalmıştı o enkazların altında.
kocaeli yerle bir olmuştu sanki
sağlam kalan sayılabilcek sayıda evler vardı.
günlerce aç kalan insanlar
enkaz başında gecesini gündüzüne katanlar...
milyonlarca aile dağılmıştı.
o büyük sarsıntı kimisinin annesini babasını.
kimisinin ise evladlarını almıştı.
aslında söylenecek cok da bişey yok.
kelimelerle anlatılabilecek bir durum değil bu.
yaşayan bilir o içinde bitmeyen korkuyu.
dün gece sabaha kadar uyku tutmadı,oysa gökyüzü cok sakindi.
şimdi elimizden gelen tek şey kaybettiğimiz insanların ruhuna dua etmek.
ve geride bıraktıklarına sabır dilemek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder