Büyüyen Yalnızlık.

insan yalnız olduğunu yalnız kaldığında fark eder.
etrafındaki maskeli insanlar.
yüzüne gülümseyen dostlar.
seni sevdiğini söyleyen adam.
seni terk ettiğinde anlaşılır yalnızlık.
ve ayrılık.
bütün yalnızlıkların başlangıcıdır ayrılık.
uzak kalmak...
kimsenin olmadığı,kimsenin seni görmediği,kimsenin duymadığı.
bi yerde olmak istersin bazen.
ve uzak kaldığın sürece yalnızsındır.
kalbin besler yalnızlığını...
birinin sevgisiyle doldurduğun kalbin.
o gittiğinde yerine kimseyi koyamaz.
yara gibidir aslında...
ama mazoşistleşir insan canı acısın ister.
sonrada biri gelsin yaralarımı sarsın diye düşler.
en çokda gidenlerin dönmesini bekler.
peki giden insan neden gider diye sordunuz mu kendinize ?
ben bir çok kez aradım bu sorunun cevabını.
ya gerçekten sevmemiştir.
ya da bütün hata senindir.
ben içimdeki umudu asla kaybetmeyeceğim.
şuda var ki hep seni beklemeyeceğim.
döndüğünde eski ben olmayacağım.
belki dönmeyeceksin.
ama biliyorum pişman olucaksın.
benim ilk pişmanlığımsın.
herşeyi cok hızlı yaşadık ve bitirdik.
oysa cok zamanımız olmalıydı güzel günler geçirebilceğimiz.
herkez gibi olmamalıydık.
ve yine herkez gibi bitmemeliydi sonumuz.
bizde ayrı kalmamalıydık.
ama senin tek sorunun aşık olma korkundu.
birine aşık olmak birinin sorumluluğu altına girmek sana zor gelecekti.
sen o kalıbından cıkma sakın.
herzaman yaptığın gibi herşeyi içinde yaşayıp bitir.
ve ya bitirmeye calış, ama duygularını hiçe sayıp bu kadar bencil olma.
seninde dediğin gibi kimse seni benim tanıdığım gibi tanımasın.